Kanal: AdultTime
Oyuncu: Laney Grey
Laney Grey, üniversite arkadaşının matematik dersine yardım ediyordu. Victor Ray’in kitabı önlerinde açık duruyordu ama hiçbir şey yer etmiyordu. Laney denklemleri sabırla tekrar tekrar açıklıyor, küçük nüansları gösteriyor, örnekler çözüyordu. Victor ise hâlâ boş bakıyordu. Tek bir rakamı bile aklında tutamıyormuş gibiydi.Durum endişe vericiydi. Victor kolej beyzbol takımında burslu oynuyordu. Notları düşerse bursunu kaybedebilir, belki de okulu bırakmak zorunda kalabilirdi. Laney bunu biliyordu ve çaresizce bir yol arıyordu. Bir noktada kalemi bıraktı, sandalyesine yaslandı ve “Biraz ara verelim,” dedi. Belki Victor’un sadece nefes almaya, zihnini sıfırlamaya ihtiyacı vardı.Sohbet derinleştikçe Victor asıl sorunu itiraf etti. Stres altındaydı. Her yandan baskı geliyordu: antrenmanlar, maçlar, notlar, beklentiler… Zihni tamamen dolmuştu. Hiçbir şeye odaklanamıyordu. Laney onu dinlerken içi acıdı. Adam gerçekten çabalıyordu ama yükü kaldıramıyordu. Bir şeyler yapmak istiyordu. Belki kurabiye pişirebilirdi. Ya da… aklına başka bir fikir geldi.Victor yakışıklıydı. Laney, onun sürekli başarısız olmasını izlemekten nefret ediyordu. Belki de zihnini temizlemek için farklı bir yola ihtiyaç vardı. “Belki,” diye fısıldadı, “sadece ders çalışmak yerine biraz rahatlamaya ihtiyacın var.” Gözleri Victor’un yüzünde gezerken yavaşça bacaklarını araladı. Davetkâr, oyunbaz bir bakışla ona baktı. “Belki de… muffin’imden bir tat almak istersin.”Victor önce şaşırdı, sonra anladı. Laney’nin niyeti netti. Odada gerilim bir anda değişti. Kitaplar, defterler, kalemler bir kenara itildi. Laney yavaşça yaklaştı, dudaklarını Victor’unkilere değdirdi. Öpücük başta temkinliydi ama kısa sürede derinleşti. Eller bedenlerde gezindi, kıyafetler yavaş yavaş kayboldu.Aşağıda televizyon sesi geliyordu. Laney’nin ailesinden biri salonda oturuyordu. Bu yüzden ses çıkarmamaları gerekiyordu. Her inleme, her nefes, her hareket bastırılmıştı. Laney yatağa uzandı, bacaklarını daha da açtı ve Victor’u kendine çekti. “Sakin ol,” diye fısıldadı kulağına. “Aşağıdakiler duymasın.”Victor önce dilini ve parmaklarını kullanarak onu hazırladı. Laney’nin bedeni geriliyor, kalçaları hafifçe kıpırdıyordu ama sesini tutmaya çalışıyordu. Dudaklarını ısırıyor, nefesini kontrol ediyordu. Sonra Victor üzerine çıktı. İçine girdiğinde ikisi de kısa bir an nefeslerini tuttu. Ritmi yavaş tutarak ilerlemeye başladılar. Her hareket bilinçli, her dokunuş temkinliydi.Laney’nin elleri Victor’un sırtında geziniyor, bazen saçlarını okşuyor, bazen omuzlarını sıkıyordu. “Daha derine… ama yavaş,” diye fısıldıyordu. Victor da onun isteklerine uyuyordu. Tempo zaman zaman yükseliyor, sonra tekrar yavaşlıyordu. Risk unsuru her şeyi daha yoğun hale getiriyordu. Aşağıdaki televizyon sesi, herhangi bir anda bozulabilecek sessizlik, ikisini de daha dikkatli ve daha tutkulu kılıyordu.Bir süre sonra pozisyon değiştirdiler. Laney üstüne çıktı, kalçalarını yavaşça hareket ettirerek kontrolü eline aldı. Victor’un elleri belinde, göğüslerinde geziyordu. Göz göze bakıyorlardı. Laney’nin yüzünde hem zevk hem de “sessiz kal” uyarısı vardı. Orgazma yaklaştıkça nefesi hızlandı ama yine de sesini boğazında tutmayı başardı. Vücudu titredi, kasları gerildi, sonra yavaşça gevşedi.Victor da fazla dayanamadı. Laney’nin içinden çıkmadan önce son birkaç hamle yaptı ve boşaldı. İkisi de bir süre kıpırdamadan yattı. Sadece nefes sesleri ve uzaktan gelen televizyon gürültüsü duyuluyordu.Laney gülümsedi, parmak uçlarıyla Victor’un göğsünü okşadı. “Şimdi zihnin biraz daha net midir?” diye sordu alaycı ama sıcak bir sesle. Victor hâlâ ne olduğunu tam idrak edememiş gibi bakıyordu. Laney yavaşça doğruldu, kıyafetlerini toplamaya başladı. “Ara bitti,” dedi. “Belki şimdi o denklemler biraz daha kolay gelir.”Bu sahne, stres altındaki bir öğrencinin zihnini temizlemek için bambaşka bir yönteme başvurmasını anlatıyor. Laney’nin hem şefkatli hem de kışkırtıcı tavrı, Victor’un baskı altındaki hâliyle birleşince ortaya sessiz, riskli ve tutkulu bir yakınlık çıkıyor. Aşağıdaki televizyon sesi, her an bozulabilecek gizlilik duygusunu canlı tutuyor. Ders kitabı bir kenara bırakılıyor, yerine bedenler ve bastırılmış inlemeler geliyor. Sonunda ikisi de hem fiziksel hem de zihinsel olarak rahatlamış şekilde geri dönüyor… en azından bir süreliğine.
